Стихи, в которых никто никуда не едет и не собирается

Показать

Итак, приходи: между Марьино-8 и Зябликово-15/тета,

От съезда с пятого МКАДА в одной минуте полёта —

Огромное поле никому не нужных предметов,

Последняя в мире работа для тех, кто любит работу.

 

Здесь собран контент антресолей ЮВАО-4, его гаражей и лоджий;

Всё, найденное в подсобках, складах, грузовых терминалах, фурах.

Металлопрокат, торшеры, лонгборды, диваны из грубой кожи,

Обрезки досок и оцинкованного листа, ящики крепежа, фурнитуры.

 

Стена пятитонных контейнеров от неба и до земли;

Башня из белых стиральных машин; башня из красных бочек

Из этого горького скарба мы строим космические корабли:

Кто хочет, на них улетает. Наша бригада не хочет.

Показать

Где ляжет русская провинция,

Раскатанная по периметру,

Морщинистая и провисшая,

Не уподобясь петиметру

Не стометровку, не дистанцию,

Пятиметровку побежим

При переходи в болевой режим

Не ностальгируя остаться.

я куплю ў букініста гадзіну парыскага сну

сорак восем хвілінаў сьпякоты й дванаццаць залевы

каб накрыўшыся мапай, бы коўдрай, гадзінку адну

паварочацца з правага берагу Сены на левы

 

аблажу ўсе музеі, аблажу бульвары й сады

захаплю ўсе кнігарні, уброд перайду ўсе фантаны

трохі сонца ў бутэльцы халоднай парыскай вады

ўставіць зь першай цытаты й гатовы турыст апантаны

 

sous le pont Mirabeau буду качкам сьпяваць пра любоў

і паўпляшкі найлепшай гарэлкі пакіну кляшару

круасанамі сьвежымі буду карміць галубоў

гэта сон, паўтараю, чаго ні прысьніцца на шару

 

па жалезных прыступках Парыж пакідае зямлю

і зьнікае ў сьвяточных агнях, нібы мерае вэлюм

я, спусьціўшыся ўніз, сувэнірную вежу куплю

старгаваўшыся з самым назойлівым афра-Эйфэлем

 

падміргну дзіваку пад вадой, што глядзіцца ў ваду

ўсіх ільвоў і хімэраў бяз камэры сфатаграфую

і з такою дзяўчынай на могілкі ўвечар прыйду

што прачнецца Гензбур і для нас засьпявае ўжывую

 

мажны вусень запаліць на цёплай магільнай пліце

разбрыдуцца дзяўчаты і мы застанемся сам-насам

пачастуе дабром, што ў Эўропе амаль не расьце

й дым айчыны яго паплыве над усім Монпарнасам

 

я чытаў яго кнігі і зараз пазыку вярну

і вось гэтую рыфму пакіну яму на паперцы

я куплю ў букініста гадзіну парыскага сну

а на болей ня хопіць ні грошай, ні часу, ні сэрца