Стихи, в которых хотя бы мимоходом упоминается о боли

Показать

всё болит

или поезд идёт?

чтобы встретились

житель мостов

и строитель мостов

сад болезней лесных

и глазных

 

а ты

склеил сам

самокатную улицу

почему?

самае цікавае пачынаецца потым: сціхне адчуванне болю

і нешта жаночае, сціскаючае, незадаволенае, абцяжаранае табою

нарачэ цябе ідыётам, цяжкім, разлегшымся тут пасярэдзіне поля бою,

і павалачэ, паўпрытомнага, праз усю гэту вайну, лаючыся на сябе, на сабе, за сабою

 

— калі ты плануеш памерці, а не ваяваць, я табе вось што скажу, дарагі мой,

няма чаго табе тут ляжаць, абцякаць крывёй і прыкідвацца чырвонай глінай

вось мой першы мужчына называў мяне сваёю адзінай, да таго як таксама кінуў,

а пасля сышоў ад мяне ў нікуды, але не за смерцю — за іншай блядзінай

 

другому свайму я нараджаць пабаялася (так пакрыўдзіў мяне той першы),

але быў ён харошы, інтэлігентны, друкаваў у раёнцы вершы,

ён казаў, што хоча са мной ажаніцца, чаго я смяюся, не смешна ж —

яго я прагнала сама, небараку. яго адшукалі праз тыдзень павешаным

 

страшна было — вось пасля гэтага я, карацей, ледзьве не звар’яцела;

трэцім прыходзіць стаў да мяне той лётчык, з ім я і заляцела,

ага, ну нічога, бывае — і ён настойваў, і самой ужо нарадзіць карцела,

і мы сталі ўдваіх назіраць, як дзіця напаўняе маё цела

 

але дзіця нарадзілася мёртвае. гэта мяне і зламала

лётчык казаў, маўляў, яшчэ знясеш залатое яйка — лётчыка я прагнала

перапакутвала, пасумала, выплакала, мне падалося мала —

пераспала з адным, яшчэ з двума, з кім я пасля толькі не спала

 

я спала з вамі за кветкі, цукеркі, бытавую тэхніку, павешаную паліцу,

забіты цвік, паходы ў кіно, добрае слова, сукенку, спадніцу,

я карыстала вас, каб расслабіцца, пабавіць час, забыцца,

вам патрэбна так мала. цяпер мне трыццаць.

 

я цягну цябе, ідыёта, у брудны ваенны шпіталь, у сімфонію болю,

дзе вы паміраеце так, нібыта перамагаць не патрэбна болей

ты вось, я бачу, умееш выслухаць і, паколькі ў шпіталі бракуе коек,

я пакладу цябе ляжаць і загойваць раны побач з сабою.

Показать

болевые точки на поле

на поле

без боя

на поле без

на пустынном

на выцветшем поле

боли

много

точечно

мануально по полю

в боли

по-

колен…

площадь-периметр

с одним неизвестным

с другими

неизвестными

мнимыми

рваными

круглыми

белыми

лучезарна зарница

ранима сама осязаемость

поле ласково стелется

улыбается поле

параллельное

небу

равно

Показать

кому говорю, не бывает прозрачней летучей.

оставь, подарю и покину, и больше не мучай,

когда онемел, и поехал, и ходит во сне,

когда человеку ни дома, ни омута нет.

 

а есть закорючка под рёбра, больная заточка,

а ты говори белоручка, молчи полуночка,

а кто там ключом к батарее и песни поёт,

а ты возвращайся скорее, узнаешь её,

 

что ветхую кровлю калечит прозрачным пожаром,

на части несчастная речь распадается даром,

и та, что глядит из колодца, ночует в реке

и страшно смеётся на чёрном своём языке.